Boże Ciało

« Przejdź do strony głównej

Kościół od samych początków dawał wyraz swojej wierze w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i dlatego Eucharystię uczynił centralnym ośrodkiem kultu Nowego Przymierza. Jezus dając obietnicę Komunii świętej równocześnie wskazał na jej zasadniczy cel: życie wieczne: Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Chrystus przyrzeka więc dwa ważne dary: wieczne zbawienie duszy i chwałę zmartwychwstania. Komunia święta daje nam prawo do nieba i jest zadatkiem naszej nieśmiertelności. Według nauki Kościoła, Komunia święta pomnaża w nas łaskęuświęcającą, gładzi grzechy powszednie i łagodzi namiętności ciała. Dlatego Kościół poleca, przynajmniej w czasie wielkanocnym, przyjmować Komunię świętą.

Przyjęta jest również powszechnie praktyka nawiedzania Pana Jezusa, obecnego w Najświętszym Sakramencie. Dlatego poleca się, by kościoły przynajmniej w pewnych porach były otwarte. Komunię sakramentalną w takich wypadkach zastępuje częściowo komunia duchowa, czyli gorące pragnienie przyjęcia eucharystycznego Chrystusa.

Od XVI w. przyjęła się w Kościele praktyka czterdziestogodzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Praktykę tę wprowadził do Mediolanu św. Karol Boromeusz w roku 1520, a św. Filip Nereusz propagował ją w Rzymie. Pod koniec XVI wieku papież Klemens VIII rozszerzył tę praktykę na wszystkie kościoły rzymskie. Dzisiaj praktyka ta znana jest w całym Kościele.

Istnieją także zakony, założone jedynie w tym celu, aby nieustannie adorować Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. W Polsce istnieją trzy zakony od wieczystej adoracji: benedyktynki-sakramentki, sprowadzone do Warszawy w wieku XVII; siostry Franciszkanki od Najśw. Sakramentu, zwane również Ubogimi Klaryskami od Wieczystej Adoracji, sprowadzone do Gniezna z Francji w roku 1871 oraz Siostry Eucharystki.

Inicjatorką ustanowienia święta Bożego Ciała była św. Julianna, żyjąca na przełomie XII i XIII wieku. Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Liege, w roku 1245 otrzymała objawienia, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Pan Jezus wyznaczył dzień uroczystości Bożego Ciała – czwartek po niedzieli Świętej Trójcy. Ówczesny biskup Liege, Robert, po zbadaniu objawień, postanowił wypełnić to życzenie i w roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna.

Jednak w tym samym roku biskup Robert zmarł. Duchowni – za namową teologów – uznali wprowadzenie święta Bożego Ciała za przedwczesne. Co więcej, omalże nie oskarżono św. Julianny o herezję. Po interwencji archidiakona katedry w Liege, Jakuba, kardynał Hugo zlecił ponowne zbadanie sprawy i zatwierdził święto. W roku 1251 po raz drugi ulicami Liege przeszła procesja eucharystyczna, a archidiakon Jakub został wkrótce biskupem w Verdun, następnie patriarchą Jerozolimy i ostatecznie papieżem, przyjmując imię Urban IV. On też w roku 1264 wprowadził uroczystość Bożego Ciała do Rzymu.

Bezpośrednim impulsem do ustanowienia święta miał być cud, jaki wydarzył się w Bolsena. Kiedy kapłan odprawiał Mszę świętą, po Przeistoczeniu kielich trącony ręką przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się wiele kropel krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi. Zawiadomiony o tym cudzie papież, który przebywał wówczas w pobliskim mieście Orvieto, zabrał ten święty korporał. Do dnia obecnego znajduje się on w bogatym relikwiarzu w katedrze w Orvieto. W czasie procesji Bożego Ciała obnosi się ten korporał zamiast monstrancji.

Boże Ciało dla całego Kościoła zatwierdził papież Jan XXII. Od tego też czasu uroczystość ta należy do głównych świąt w roku liturgicznym Kościoła. Od wieku XV przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy. Po raz pierwszy z procesją Bożego Ciała na terenie Polski spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje Od dawna też przyjął się zwyczaj, kultywowany do dzisiaj, że lud przynosi do kościoła wianki ziół, które kapłan poświęca w dniu oktawy, po czym lud zabiera je do domu. Zawiesza się je na ścianie, by chroniły od choroby; poszczególne gałązki można też umieszczać na polach, by plony lepiej rosły i by Bóg zachował je od szkodników i nieurodzaju. W niektórych stronach drzewka i gałęzie, którymi był przystrojony kościół i ołtarze w czasie procesji Bożego Ciała, po oktawie zabierano na pola i tam je zatykano. Ich część palono, aby dym odstraszał chmury, niosące grad i pioruny.

ks. Grzegorz Kopytowski

Partnerzy i darczyńcy projektu - TO MIEJSCE CZEKA NA CIEBIE !

to miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebie

Konto Bankowe wsparcia projektu: