Środa Popielcowa

« Przejdź do strony głównej

Skąd się wzięła nazwa: Środa Popielcowa?

Sama praktyka posypywania głów popiołem wzięła się z chrześcijańskiej praktyki pokutnej, która pojawiała się już w V w. i rozpoczynała okres Wielkiego Postu. Wtedy to miała miejsce publiczna pokuta, czyli obrzęd wypędzania publicznych pokutników z kościoła. Po spowiedzi, pokutnicy wychodzili przed kościół, a tam biskup wraz z prezbiterami sypał im na głowy popiół wypowiadając słowa: „Pamiętaj człowiecze, że jesteś prochem i w proch się obrócisz; czyń pokutę, abyś miał życie wieczne” (por. Rdz 3,19). Następnie  przywdziewali oni szaty pokutne na okres całego Wielkiego Postu, kropiono ich wodą święconą, po czym padali twarzą na ziemię, a zgromadzony w kościele lud, śpiewał Litanię do Wszystkich Świętych. W X w. do publicznych pokutników dołączali inni wierni zgromadzeni w kościele, którzy uważali się za grzeszników i chcieli odpokutować swoje grzechy. Kościół na soborze w Benewencie w 1091 r., zalecił praktykowanie obrzędu posypania głów wiernych popiołem w środę poprzedzającą Wielki Post. W całym kościele praktyka ta przyjęła się w 1099 r., i wtedy to środa przyjęła nazwę Środy Popielcowej. Papież Urban II wprowadził zwyczaj posypywania głów popiołem (miało to miejsce na soborze w 1091 r.). Popiół według tradycji żydowsko-chrześcijańskiej jest symbolem śmiertelności, przemijania, ułomności ludzkiego życia, ale i znakiem oczyszczenia, odrodzenia i zmartwychwstania, bo Bóg przecież stworzył człowieka z prochu ziemi i odrodził go w Chrystusie do nowego życia. Stąd też kapłan posypując głowy wiernych popiołem wypowiada słowa: „prochem jesteś i w proch się obrócisz” – jako zachętę do nawrócenia, by otrzymać nowe życie.

Partnerzy i darczyńcy projektu - TO MIEJSCE CZEKA NA CIEBIE !

to miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebie

Konto Bankowe wsparcia projektu: