Zesłanie Ducha Świętego

« Przejdź do strony głównej

Katechizm Kościoła Katolickiego uczy, że aby pozostawać w jedności z Chrystusem, trzeba najpierw zostać poruszonym przez Ducha Świętego. To On wychodzi naprzeciw nas i wzbudza w nas wiarę. Dzieje się to podczas c 249 hrztu, który jest pierwszym sakramentem wiary. Wierzyć w Ducha Świętego oznacza wyznawać, że Duch Święty jest jedną z Osób Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi i z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański..

O wierze w Ducha Świętego mówi ósmy artykuł naszego Credo. Duch Świętym jest Tym, który objawia Boga i pozwala nam poznać Chrystusa. Duch, który mówił przez proroków, pozwala nam usłyszeć Słowo Ojca. Jego samego jednak nie słyszymy. Poznajemy Go, gdy objawia nam Słowo i czyni nas zdolnymi do przyjęcia Go w wierze. Miejscem naszego poznania Ducha Świętego jest Kościół – wspólnota żyjąca w wierze Apostołów, który tę wiarę przekazuje. Katechizm wylicza wiele sposobów poznania Ducha Świętego: w Pismach, które On natchnął; w Tradycji, której zawsze aktualnymi świadkami są Ojcowie Kościoła; w Nauczycielskim Urzędzie Kościoła, któremu On asystuje; w liturgii sakramentalnej, w której przez jej słowa i symbole Duch Święty prowadzi nas do komunii z Chrystusem; w modlitwie, w której wstawia się za nami; w charyzmatach i urzędach, które budują Kościół; w znakach życia apostolskiego i misyjnego; w świadectwie świętych, w którym ukazuje swoją świętość i kontynuuje dzieło zbawienia.

Duch Święty jest imieniem własnym Tego, którego wielbimy i któremu oddajemy chwałę wraz z Ojcem i Synem. Pojęcie Duch jest tłumaczeniem hebrajskiego słowa Ruah, które przede wszystkim oznacza tchnienie, powietrze, wiatr.

 

Gdy Jezus zapowiada i obiecuje Ducha Świętego, nazywa Go Parakletem, co dosłownie oznacza: Ten, który jest wzywany przy czymś. Paraklet tłumaczy się zazwyczaj jako Pocieszyciel. Jezus nazywa Ducha Świętego także Duchem Prawdy. U św. Pawła znajdują się jeszcze inne określenia: Duch obietnicy, Duch przybrania za synów, Duch Chrystusa, Duch Pana, Duch Boży. A św. Piotr używa określenia: Duch chwały.

Bardzo bogata jest w Kościele symbolika Ducha Świętego.

 

Symbolika wody oznacza działanie Ducha Świętego w sakramencie chrztu – jak nasze pierwsze naturalne narodzenie dokonało się w wodzie, tak woda chrzcielna rzeczywiście oznacza nasze narodzenie do życia Bożego, które jest nam udzielane w Duchu Świętym.

 

Symbolika namaszczenia olejem także oznacza Ducha Świętego. Jest ono znakiem sakramentalnym bierzmowania. Cała wymowa tej symboliki zawarta jest w namaszczeniu Jezusa. Chrystus i Mesjasz oznacza namaszczony Duchem Bożym. Duch napełnia Chrystusa i Jego moc wychodzi z Chrystusa, gdy uzdrawia i leczy choroby. Duch wskrzesza Jezusa z martwych Jezus wylewa obficie Ducha Świętego na ludzi, aby przyoblekli się w człowieka doskonałego. Symbolem bliskim naszczenia jest pieczęć – pieczęcią swą naznaczył Bóg Chrystusa, a w Chrystusie Bóg naznacza swą pieczęcią także nas. Obraz pieczęci wskazuje na niezatarte znamię namaszczenia Ducha Świętego w sakramentach chrztu, bierzmowania i kapłaństwa. Niezatarty charakteru wyciskany przez te sakramenty sprawia, że nie mogą być powtórzone ani wymazane.

Podczas gdy woda oznaczała narodzenie i płodność życia udzielanego w Duchu Świętym, ogień symbolizuje przekształcającą energię dzieł Ducha Świętego. Ogień Ducha Świętego przekształca wszystko, czego dotknie. Jan Chrzciciel zapowiada Chrystusa jako Tego, który chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. A Jezus o tym Duchu powie: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię, i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął (Łk 12, 49). W postaci języków jakby z ognia Duch Święty spoczywa na uczniach w poranek Pięćdziesiątnicy i napełnia ich sobą. Ducha nie gaście – będzie prosił św. Paweł Tesaloniczan (1 Tes 5, 19).

 

Innymi symbolami są obłok i światło. Są one nierozłączne w objawieniach Ducha Świętego. W Starym Testamencie obłok – raz ciemny, a raz świetlisty – objawia Boga żywego i zbawiającego. Obłok pojawia się, gdy Mojżesz wstępuje na górę Synaj, nad Namiotem Spotkania, podczas wędrówki przez pustynię i poświęcenia Świątyni Salomona. Duch Święty zstępuje na Maryję Dziewicę i osłania Ją swoim cieniem, by poczęła i urodziła Jezusa. Duch w postaci obłoku zjawia się na Górze Przemienienia: zjawił się obłok i osłonił Jezusa, Mojżesza, Eliasza, Piotra, Jakuba i Jana, a z obłoku odezwał się głos: To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie. Ten sam obłok zabrał Jezusa sprzed oczu uczniów659 w dniu Wniebowstąpienia i objawi Syna Człowieczego w chwale w dniu Jego Przyjścia.

 

Symbolem Ducha Świętego jest ręka. Wkładając ręce Jezus leczy chorych i błogosławi dzieci. Przez włożenie rąk Apostołów jest udzielany Duch Święty.

 

Ale także i palec – Jezus przecież palcem Bożym wyrzuca złe duchy. Prawo Boże zostało napisane na kamiennych tablicach palcem Bożym, podobnie jak Ewangelia  jest wypisana na żywych tablicach naszych serc.

Najbardziej chyba znanym symbolem Ducha Świętego jest jednak gołębica. Na końcu potopu wypuszczona przez Noego gołębica powraca, niosąc w dziobie świeżą gałązkę z drzewa oliwnego na znak, że ziemia znowu nadaje się do zamieszkania. Gdy Chrystus wychodzi z wody po swoim chrzcie, zstępuje na Niego Duch Święty w postaci gołębicy. Podobnie Duch Święty zstępuje do oczyszczonego serca ochrzczonych i w nim przebywa. W niektórych kościołach święte Postacie eucharystyczne są przechowywane w metalowym naczyniu w formie gołębicy – tzw. columbarium zawieszonym nad ołtarzem

ks. Grzegorz Kopytowski





 




Partnerzy i darczyńcy projektu - TO MIEJSCE CZEKA NA CIEBIE !

to miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebieto miejsce czeka na Ciebie

Konto Bankowe wsparcia projektu: